سال گذشته در چنین روزی ۲۵/۰۲/۹۲ بود که وبلاگ روستای وطن فعالیت خودش را شروع کرد.در این مدت یک سال  تمام سعیمان بر این که بتوانیم اخبار و رویدادها و همچنین فرهنگ و سنت مردم روستا را به تمام ایران بشناسانیم .در این مدت پست های مختلفی که فقط مختص خود روستا بود را نوشتیم و برخلاف خیلی از روستا های دیگر پای مطالب متفرقه را به وبلاگ روستا باز نکردیم .با تمام مشقت و مشکلات کاری و درسی که داشتیم اما سعیمان بر این بود که بتوانیم وبلاگ را لااقل هفته ای یک مرتبه به روز کنیم و با کمک دوستان توانستیم ۹۲ پست در این مدت یکسال بنویسیم.با همه ی این تفاسیر خیلی از دوستان گله مند از برخی از پست ها بودند و خیلی از دوستان هم از اینکه نظراتشان تایید نمی شود انتقاد می کردند لازم است از همین جا اعلام کنم تمام انتقادات شما تایید خواهد شد به شرط اینکه بی ادبی و بی حرمتی به شخصیت کسی نشود.

در ضمن لازم است از وحید میردار - جواد نصیری - رضا کمالی تشکر ویژه ای به خاطر کمک بنده در نوشتن این وبلاگ داشته باشم.

به امید موفقیت روزافزون و سربلندی وطن

۱-حاج حسن علیخانی

۲-حاج علیرضا گنجی

۳-قدرت الله نصیری

۴-قربانعلی گنجی (پرویز)

۵-فرهاد میردار وطن (یعقوب)

سمبلی کاکا یا توت فرنگی وحشی  میوه خوشمزه ایی است که در فصل بهار و اوایل اردیبهشت ماه در جنگل های روستای وطن می روید.این میوه کاملا شبیه به توت فرنگی اصلی است ولی مزه اش کمی ترش تر و اندازه آن کوچکتر است.

اندازه و فراوانی این میوه بستگی به مقدار بارندگی دارد و در سالی که این میوه زیاد باشد اهالی روستا از این میوه خوشمزه مربا درست می کنند.

کریب:کریب کلمه ای محلی است که بیشتر در زمانهای قدیم در روستای وطن رایج بود.

زمانی که کسی می خواست فرزند پسرش را ختنه کند یکی از اهالی روستا یا یکی از اقوام و آشنایان در کنار پسر بچه قرار می گرفت و ابتدا دهان بچه را با شیرینی و شکلات شیرین می کرد و پس از ختنه کردن سینی های حاوی شیرینی و شکلات و میوه و لباس و... برای خانواده بچه می آورد (سله می آورد ) از این پس این دو خانواده با هم فامیل و کریب می شوند.

زمان عروسی هر یک از بچه های این دو خانواده ,خانواده دیگر وظیفه سله بردن را دارد.این کار هنوز هم در روستای وطن رایج است.

برای مشاهده چگونگی تهیه نان کماچ به ادامه مطلب مراجعه نمایید

مواد تشکیل دهنده دوغ شوربا:

۱-سبزی جنگلی شامل چچلاق - اسفناج -گشنیز جنگلی -پونه

۲-دوغ(روش تهیه دوغ در پست های قبلی گفته شده است)

۳-نیم دانه (برنج نیمه )

۴-آرد ۲ قاشق غذا خوری

۵-مواد افزودنی مانند نمک و سیر و پونه خشک

برای تهیه دوغ شوربا ابتدا آب را درون ظرفی می ریزیم تا جوش شود ,سپس نیم دانه را به آن اضافه می کنیم پس از آنکه نیم دانه کمی جوشید سبزی جنگلی را به آن می افزاییم(یا چچلاق یا اسفناج ) و برای غلیظ شدن مواد مقداری آرد به آن اضافه می کنیم (اصطلاحا آرداله کردن ). وقتی مواد کاملا جا افتاد آن را از روی شعله برداشته و سیر و پونه ای که قبلا آماده کرده ایم را به آن می افزاییم و هم می زنیم ,حال نوبت اضافه کردن دوغ و نمک است .اکنون دوغ شوربا آماده مصرف است .

دوغ شوربا یکی از غذاهای محلی روستای وطن است از آنجای که سبزی جنگلی یکی از مواد اصلی تشکیل دهنده آن است و این سبزی ها در فصل بهار می رویند این غذا در فصل بهار بیشتر از فصول دیگر مصرف می شود البته در فصول دیگر به جای استفاده از چچلاق از اسفناج استفاده می شود. دوغ شوربا غذایی کاملا سبک و اشتها آور است و به عنوان پیش غذا در بسیاری از مراسمات محلی روستا استفاده می شود.

نکته :در صورتی که دوغ محلی در دسترس نباشد می توان از ماست برای تهیه این غذا استفاده کرد.

گزنه, گیاه علفی و چند ساله است و به طور قائم تا ارتفاع یك متر بالا میرود. زمان رویش گزنه اوایل فصل بهار است ,این گیاه در ویرانه ها ، باغ ها و نقاط مرطوب كه چهارپایان از آن عبور می كنند به حالت خودرو می روید ، ریشه این گیاه خزنده است و در هر جا كه سبز شود كم كم تمام منطقه را فرا می گیرد. ساقه این گیاه را پرزها و تارهای مخروطی شكل پوشانده ,كه در صورت لمس كردن ساقه به دست می چسبد و پوست را میگزد كه تولید خارش و سوزش میکند و شاید به همین دلیل آنرا گزنه نامیده اند.گزنه خواص دارویی نیز دارد ,در روستای وطن از گزنه برای از بین بردن زگیل استفاده می شود، (برگ های تازه آنرا روی زگیل می مالند) همچنین برای درمان بیماری قند مفید است و...

در روستای وطن از گزنه به عنوان خوراکی نیز استفاده می شود و زنان روستا از گزنه سوپ بسیار خوشمزه ای تهیه می کنند(گزنه شله ) و برخی پرزهای گزنه را به وسیله ی پارچه از بین می برند و بر روی آن نمک می پاشند و خام مصرف می کنند.

در بالای روستای وطن منطقه ای وجود دارد که گزنه ی بسیار زیادی می روید و به گزنه سرا معروف است.

در قدیم از گزنه برای تنبیه بچه ها استفاده می شد(به خاطر گزشی که داشت ) ولی این امر امروزه کاملا منسوخ شده !!!

اهالی روستای وطن در روز سیزده بدر به صورت طائفه ای یا خانوادگی به دامن طبیعت می روند و برای این کار به ۳ دسته تقسیم می شوند گروه کثیری از این مردم به سراگالش (زمین سلیمان ) می روند و گروه دیگر به طرح جنگلداری روستا و بقیه به علی یبدار (زمین مسطح و همواری در بالای روستا) می روند. پس از روشن کردن آتش و خوردن صبحانه و چای دودی سراغ تاب خوردن می روند و به صورت دسته جمعی تاب می خورند.

اما سیزده بدر روز اوج انجام بازی های محلی است.جوانان بیشتر فوتبال و والیبال بازی می کنند ولی بازیهای محلی همچون چلیک بازی (چوب بازی ) - از بلا بجیک (از پشت هم پریدن ) -پا چو سواری و...هنوز هم طرفداران خودش را دارد .خانم ها هم پس از جمع کردن سبزی های محلی و تهیه نهار بازی هایی همچون اشترشتپا - چمبلیک پشانو - وسط بازی و...انجام می دهند.

پس از انجام بازی و خوردن نهار مردان دور هم جمع می شوند و نی بد (نی زدن و خواندن ترانه های محلی ) می کنند و در آخر سبزه های سفره ی عید نوروز را گره میزنند و به آب می اندازند و با هم شعر سال کهنه برو و سال خوش بیا را می خوانند .

بالاخره انتظار جوانان روستا به سر آمد و زمین ورزشی به همت دهیار و مردم روستا بازسازی شد.

دهیار روستا توضیح می دهد:این طرح (وسعت زمین ورزشی ) قرار بود در زمستان سال قبل انجام شود اما پس از یک روز کار بی وقفه بولدزر راه و ترابری دچار نقص فنی شد و تلاش برای تعمیر بولدزر به نتیجه ای نرسید و این طرح نیمه کاره باقی ماند.

پس از خراب شدن جاده مزار به وسیله سیلاب های سال قبل فرصت مناسبی پیش آمد تا خاکهای درون زمین ورزشی را به آنجا منتقل کنیم تا با این کار هم زمین ورزشی وسیعتر شود و جوانان بتوانند اوغات فراغت خود را با ورزش کردن بگزرانند و هم بتوانیم با این خاکها جاده ی منتهی به مزار روستا را ترمیم کنیم.

این کارها (حمل و نقل و تسطیح خاک ) به صورت کاملا مردمی انجام شد و هیچ هزینه ای برای دهیاری بر جا نگذاشت.در ضمن جا دارد از زحمات مهندس کاکویی که لودر معدن را در اختیار ما قرار داد تشکر کنم و تشکر ویژه ای از حمید خرامکی راننده لودر داشته باشم.

 جوانان خوش ذوق روستای وطن با تشکیل گروه کوهنوردی قصد دارند به مناطق زیبا و ناشناخته روستای وطن سفر کنند . به گفته ی بهمن گنجی وطن (سرپرست گروه) این جوانان با هدف ترویج فرهنگ پیاده روی و حمایت از طبیعت و بیماران دیابتی کار خود را آغاز کرده اند.

این گروه فعلا ۸ عضو دارد و قرار است اواخر هر ماه مسافتی حدود ۱۵ تا ۲۰ کیلومتر را بپیمایند. 

برای مشاهده عکس ها بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.